Aanmelden nieuwsbrief !
Wilt u ook op de hoogte blijven van het laatste nieuws van White Earth Indian Arts & Crafts ? Meld u zich dan geheel vrijblijvend aan voor onze nieuwsbrief ! Klik op deze link om u aan te melden !Lakota Reis 2001 - Hands Across the Water
Written by Frank Schoutens
Posted on 19 May 2012
Last Updated 19 May 2012
There are no translations available.
Hands Across the Water 2001
2001-06-24
Lakota Reis 2001 “Hands Across the Water”
Iedereen heeft zijn eigen redenen en vragen om deel te nemen aan deze reis, zo ook ik. Dit jaar was mijn beurt om te gaan. Ingesteld op een grote verrassing, een uitdaging en Indian Time, vertrok het vliegtuig op 26 juni 2001 naar Denver, waar alle reizigers zich zouden verzamelen. We werden afgehaald van het vliegveld in Denver door Kelly Looking Horse en zijn familie, hij zal onze “Guide” zijn voor de komende 3 weken.
27 juni
De volgende ochtend begon de reis pas echt, nadat we allen in een cirkel deelnamen aan een Lakota-prayer voor een goede reis, vertrokken we met z’n allen in een busje van de OST (Oglala Sioux Tribe) , we pasten er met 12 personen in! Van Colorado op weg naar South-Dakota door Nebraska en onderweg gepicknickt bij Scotts Bluff waar we ook een museum hebben bezocht. Scotts Bluff is een van de Landmarks van de Oregon-Trail, zeer apart gevormde bergen zijn hier aanwijzingspunten in het landschap.
Na ons avondeten in een restaurantje in Gordon, vlakbij Kelly’s huis,werden we voor de eerste keer geconfronteerd met de discriminatie van Natives in the States, we eindigden deze dag bij Kelly thuis waar wij gastvrij werden ontvangen en konden slapen, douchen en eten.
28 juni
‘S ochtends sta je versteld van het uitgestrekte landschap dat je omringd, even van de rust genieten om daarna weer aan een druk programma te beginnen. De buurman van Kelly had een Sweat-Lodge in zijn achtertuin en wilde ons graag alles hierover uitleggen.
Als eerste stond een Kunst-tentoonstelling op het programma daarna zijn we naar het museum, kerk/school en graf van “Red Cloud” geweest. Na veel informatie, een Lakota-prayer en uitleg over de manier van offeren bij een graf waren we klaar om naar “Wounded Knee” te gaan. Voor de meeste van ons was deze ervaring één de indrukwekkendste van deze reis, het door vele verwachtte “witte kerkje” bleek helemaal niets meer van over te zijn als alleen de fundering.
Onderweg van Red Cloud naar Wounded Knee zijn we in Pine Ridge Village gestopt en hebben hier enige tijd gehad om het “echte”hedendaagse leven gade te slaan, wat er overigens niet zo rooskleurig uitziet! Veel armen mensen, drankverslaafden en toekomstloze jongeren, je weet genoeg als je hoort dat ze hier op voedselbonnen leven! Na een heerlijke soep gemaakt door Susie (de vrouw van Kelly) zijn we vertrokken naar Fort Randall Motel & Casino waar we onze nacht zouden doorbrengen, om de volgende dag door te kunnen rijden naar “Pipestone”in Minnesota.
29 juni
Pipestone is een Gigantisch mooie (heilige) plek waar alle diersoorten, planten soorten,voedsel en water voorkomen. Het is er zeer vruchtbaar en alles is aanwezig wat nodig is om te overleven zoals ook in de WindCave.
Pipestone is een gesteente dat op ceremoniële wijze wordt gewonnen en verwerkt tot de Heilige Pijp. Hier kreeg de reis een spontane en hele speciale wending, we stopten bij “Little Feather Center” waar we kennis maakte met Chuck Derby & Gloria (een Dakota- vriend van Kelly). Ook deze mensen waren heel gastvrij en ontvingen ons in hun kleine museum waar Chuck Derby vertelde over de geschiedenis van zijn familie tot aan het maken van de Heilige Pijp.
30 juni
Daarna zijn we via het Akta Lakota Museum naar 1880 – Town gegaan.
1880 – Town is een nagebouwd oud stadje waar ze de film” Dances with Wolves” hebben opgenomen.Gegeten hebben we in een restaurantje in de” Badlands” waar we ook nog even van een kleine avondwandeling hebben genoten.
De tenten opgezet bij Kelly thuis en de volgende ochtend weer paraat.
1 juli
Op naar “Rapid – City” waar we eerst naar het Journey (Sioux) Museum zijn geweest en daarna lekker winkelen in een immens grote Native American craft store.
Vele andere winkeltjes, tankstations en fastfood restaurants hebben we overigens gezien, maar ook vele mooie en zeer verschillende landschappen,weersveranderingen,dieren en plaatsen.
Onderweg naar Kelly’s huis hebben we onze Kampeer plek voor morgen al bekeken.
2 juli
“Wind Cave in de Black Hills” ook een Heilige en zeer vruchtbare plaats.
Wind Cave is een National park in South-Dakota een grot waar we op 65m diepte een wandeling van bijna 2 uur hebben gemaakt.
Het is de langste grot ter wereld.
Daarna hebben we voor het eerst ons Tipi kamp opgeslagen in Custer en heeft Kelly ons uitgelegd hoe we deze tipi moesten op zetten.
Het bleek niet zo gemakkelijk als we dachten!
Na wat hout sprokkelen hebben we genoten van een avond kampvuur onder geschreeuw van coyotes op de achtergrond.
3 juli
We werden gewekt door een flinke ochtend regenbui, tussendoor hebben we een boterham gegeten waarnaar we vertrokken naar “Mount Rushmore” .
De welbekende berg met de uitgekapte hoofden van de 4 presidenten en het nog niet voltooide werk van Crazy Horse.
Onderweg terug naar ons Tipi kamp hebben we tussen Buffalo’s gestaan, ze hebben nu plaats om in kuddes redelijk “vrij”te kunnen leven, er waren overigens wel veel jonge kalveren wat wel een positief beeld gaf.
Ook de 2e avond hebben we weer lekker om het kampvuur gezeten en gepofte aardappels gegeten.
4 juli
Vandaag is een officiële feestdag in Amerika.
Wij hadden ons kamp al direct afgebroken na het ontbijt om te vertrekken naar onze volgende kampeerplek en wel in de “Badlands” .
Aan de” White River” hebben we ons kamp weer opgeslagen en hout gesprokkeld.
Onderweg naar de Powwow in Rosebud hebben we van echte Indian Taco kunnen genieten bij een Indiaanse vrouw van 78 jaar die in een verlaten huisje in de Badlands haar taco’s verkoopt en verhalen verteld.
Tijdens de reis naar Rosebud hebben uiteraard autopech gehad, wat op z’n minst bij een goede reis hoort!
De powwow is een echte feestelijke happening wat er ook voor zorgde dat deze avond een late werd met vuurwerk als afsluiting.
5 juli
Voor sommige van ons zou dit eindelijk een rustdag zijn tijdens deze reis, voor sommige waaronder ik, een mooie wandeling door de Badlands.
Erg warm maar zeer zeker de moeite waard.
Daarna hebben snel ons kamp afgebroken en zijn we weer vertrokken naar Kelly’s huis om de komende 3 dagen op de Powwow in Batesland aanwezig te zijn, die Kelly georganiseerd had.
Op het Powwow terrein hebben we gegeten en tegen de schemering leerde Kelly ons Dreamcatchers te maken.
Na een Tornado waarschuwing op de radio zijn we maar op huis aangereden en mochten we met z’n allen bij Kelly in huis slapen.
6 juli
Lekker relaxed opgestaan en rond 11.00 uur zijn we vertrokken naar Fort Robinson in Nebraska, waar Crazy Horse gevangen gezeten heeft en vermoedelijk vermoord is.
Fort Robinson evenals Fort Laramie zijn typisch Amerikaanse visitors centers waar de meeste onder ons niet echt warm van konden lopen.
Dit zijn plaatsen met trieste gebeurtenissen, waarvan ook niet echt veel positiviteit uitkomt.
Daarna zijn we weer teruggereden naar Batesland om daar te rest van de Powwow mee te maken.
Zo’n Powwow is overigens de ideale plek om kennis te maken met de mensen om ons heen, om te dansen en lekker te eten.
7 juli
Na een zeer korte nacht met een geweldig onweer en een nachtelijke verhuizing van Tipi en tent naar de woonkamer van Kelly, stonden we vroeg in de ochtend klaar om deel te nemen aan een wandeltocht ter nagedachtenis aan de overledenen waaronder twee broers van Kelly.
Na afloop van de wandeltocht hebben we de hele dag doorgebracht op het Powwow terrein en diverse activiteiten meegemaakt als “give-away ceremonie”, “naming ceremonie”, paardenraces, danswedstrijden, zangwedstrijden van drumbands etc.
8 juli
De laatste dag van de Powwow en jammer genoeg moest deze eerder stoppen omdat er een gigantisch noodweer aan kwam.
Ongelofelijk hoe het weer zo ineens kan omslaan en alle mensen verdwijnen, zo ook wij.
9 juli
Lekker rustig opgestaan en ieder even genoten van die tijd die we voor ons zelf even hadden.
We vetrokken rond 11.30 uur naar Wyoming waar onze eerste stop “Bear Butte” is.
Bear Butte een Heilige berg voor alle Tribes van de Black Hills voor Vision Quest.
Dit is een natuurlijk altaar waar alle Natives op zoek gaan naar hun visoen welke ceremonie 4 dagen duurt.
5 jaar geleden is er een grote brand geweest die de bomen totaal verwoest heeft op deze Heilige berg.
Nu komen ze ieder jaar in Juni om nieuwe bomen te planten tijdens een ceremonie.
Het volgend op het programma was “Devils Tower” , deze naam hebben de Amerikanen aan deze zeer eigenaardige berg gegeven, waar de Natives zich helemaal niet in kunnen vinden.
Elke Tribe is hier een eigen benaming voor, de Lakota’s noemen hem “Great Buffalo Horn”
Eerst hebben we ons kamp opgeslagen bij de Great Buffalo Horn inmiddels werd het donker en gingen we op zoek naar eten.
In een dorpje verderop hebben we pizza gegeten en daarna zijn we een nachtwandeling gaan maken naar de voet van de Great Buffalo Horn.(zaklampen uit!)
Daarna zijn we lekker gaan slapen, toen we eindelijk in het donker onze tenten teruggevonden hadden.
10 juli
Om 04.30 uur liep de wekker af, je moet wat over hebben om iets mee te maken.
We wilden de Zonsopgang zien aan de voet van de Great Buffalo Horn, die zou ongelofelijk moeten zijn en in allerlei kleuren veranderen.
Helaas werd het steeds bewolkter en hebben wij dit niet zo mogen meemaken als we gehoopt hadden, toch hebben we veel dieren gezien.
Na een gezellig en uitgebreid ontbijt vetrokken we naar “Little Big Horn”
Little Big Horn Battlefield is de plaats waar Custer is verslagen
Ook hier was het visitorscenter totaal Amerikaans en dus verder voor ons eigenlijk niet zo interessant.
De voorspellingen voor het weer waren weer niet zo best, dus gingen we weer op zoek naar een Motel die we vonden in Sharidon.
11 juli
Voor deze dag stond de “Medicine Wheel” op het programma, maar eerst een lange rit door het heilige gebergte” Big Horn Mountain” waar we op zo’n 3000 m hoogte mooie foto’s hebben gemaakt en hebben genoten van de omgeving.
Het is het grootste Mysterie en waarschijnlijk tussen 1200 en 1700 A.D ontstaan.
Ook dit is een heilige plek voor alle Tribes en worden geregeld ceremonies gehouden
Op de weg terug zijn we gestopt in een echte Ghosttown aan de voet van de Big Horn Mountain en daarna doorgereden naar een Motel in Rapid City om na een bezoekje aan een dorpskroegje lekker te genieten van een goede nachtrust.
12 juli
Deze dag was gepland als echte winkel dag in Rapid City, de laatste souvenirs en kadootjes konden we hier kopen.
Ja, triest genoeg kwam het einde van deze prachtige reis steeds dichterbij.
In een winkeltje hebben kennis gemaakt met Sonja Holy Eagle, die mee heeft gespeeld in de film Dances with Wolves en haar eigen winkeltje had waar ze drums beschilderde en verkocht.
Na de boodschappen die we onderweg hadden gedaan, werd er weer overheerlijk gekookt door Cindy voor ons allemaal. Daarna hebben we bij Kelly thuis overnacht om de volgende ochtend heel vroeg op te staan.
13 juli
Om 04.30 uur opgestaan om een Sundance in Porcupine bij te wonen, een hele speciale ervaring was ook deze dag voor de meeste onder ons.
Het was een zeer warme dag waarop men niet mag drinken en eten op het Sundance terrein uit respect voor de dansers, die hier 4 dagen moeten vasten en dansen van zonsopgang tot zonsondergang.
We zijn daarna weer naar Kelly’s huis gereden om daar onze laatste avond een uitgebreide BBQ voor te bereiden.
s’Avonds hebben we in de tuin onze Dreamcatchers afgemaakt om mee naar huis te kunnen nemen.
14 juli
Vandaag moesten we vroeg op, we hadden een lange rit voor de boeg.
Het einde van de reis naderde nu echt, we namen afscheid van de familie van Kelly en vertrokken richting Denver.
Onderweg zijn we gestopt bij “Fort Laramie” waar wij een laatste bezoek brachten aan een museum en echt Amerikaans visitors center.
Hierna zijn we doorgereden naar Denver waar wij in het hotel onze laatste nacht doorbrachten, om de volgende dag terug te vliegen naar een andere wereld!
Terug in Nederland, kan ik zeggen dat dit voor mij een hele speciale reis is geweest.
Heel leerzaam, echt een studiereis, veel ervaringen, indrukken, leuke mensen en zeker voor herhaling vatbaar.
Met dank aan iedereen die ervoor gezorgd heeft dat deze reis onvergetelijk is geworden!
Aho, Mitakuye Oyasin
***Mariska Wobbe.***
2001-06-24
Lakota Reis 2001 “Hands Across the Water”
Iedereen heeft zijn eigen redenen en vragen om deel te nemen aan deze reis, zo ook ik. Dit jaar was mijn beurt om te gaan. Ingesteld op een grote verrassing, een uitdaging en Indian Time, vertrok het vliegtuig op 26 juni 2001 naar Denver, waar alle reizigers zich zouden verzamelen. We werden afgehaald van het vliegveld in Denver door Kelly Looking Horse en zijn familie, hij zal onze “Guide” zijn voor de komende 3 weken.
27 juni
De volgende ochtend begon de reis pas echt, nadat we allen in een cirkel deelnamen aan een Lakota-prayer voor een goede reis, vertrokken we met z’n allen in een busje van de OST (Oglala Sioux Tribe) , we pasten er met 12 personen in! Van Colorado op weg naar South-Dakota door Nebraska en onderweg gepicknickt bij Scotts Bluff waar we ook een museum hebben bezocht. Scotts Bluff is een van de Landmarks van de Oregon-Trail, zeer apart gevormde bergen zijn hier aanwijzingspunten in het landschap.
Na ons avondeten in een restaurantje in Gordon, vlakbij Kelly’s huis,werden we voor de eerste keer geconfronteerd met de discriminatie van Natives in the States, we eindigden deze dag bij Kelly thuis waar wij gastvrij werden ontvangen en konden slapen, douchen en eten.
28 juni
‘S ochtends sta je versteld van het uitgestrekte landschap dat je omringd, even van de rust genieten om daarna weer aan een druk programma te beginnen. De buurman van Kelly had een Sweat-Lodge in zijn achtertuin en wilde ons graag alles hierover uitleggen.
Als eerste stond een Kunst-tentoonstelling op het programma daarna zijn we naar het museum, kerk/school en graf van “Red Cloud” geweest. Na veel informatie, een Lakota-prayer en uitleg over de manier van offeren bij een graf waren we klaar om naar “Wounded Knee” te gaan. Voor de meeste van ons was deze ervaring één de indrukwekkendste van deze reis, het door vele verwachtte “witte kerkje” bleek helemaal niets meer van over te zijn als alleen de fundering.
Onderweg van Red Cloud naar Wounded Knee zijn we in Pine Ridge Village gestopt en hebben hier enige tijd gehad om het “echte”hedendaagse leven gade te slaan, wat er overigens niet zo rooskleurig uitziet! Veel armen mensen, drankverslaafden en toekomstloze jongeren, je weet genoeg als je hoort dat ze hier op voedselbonnen leven! Na een heerlijke soep gemaakt door Susie (de vrouw van Kelly) zijn we vertrokken naar Fort Randall Motel & Casino waar we onze nacht zouden doorbrengen, om de volgende dag door te kunnen rijden naar “Pipestone”in Minnesota.
29 juni
Pipestone is een Gigantisch mooie (heilige) plek waar alle diersoorten, planten soorten,voedsel en water voorkomen. Het is er zeer vruchtbaar en alles is aanwezig wat nodig is om te overleven zoals ook in de WindCave.
Pipestone is een gesteente dat op ceremoniële wijze wordt gewonnen en verwerkt tot de Heilige Pijp. Hier kreeg de reis een spontane en hele speciale wending, we stopten bij “Little Feather Center” waar we kennis maakte met Chuck Derby & Gloria (een Dakota- vriend van Kelly). Ook deze mensen waren heel gastvrij en ontvingen ons in hun kleine museum waar Chuck Derby vertelde over de geschiedenis van zijn familie tot aan het maken van de Heilige Pijp.
30 juni
Daarna zijn we via het Akta Lakota Museum naar 1880 – Town gegaan.
1880 – Town is een nagebouwd oud stadje waar ze de film” Dances with Wolves” hebben opgenomen.Gegeten hebben we in een restaurantje in de” Badlands” waar we ook nog even van een kleine avondwandeling hebben genoten.
De tenten opgezet bij Kelly thuis en de volgende ochtend weer paraat.
1 juli
Op naar “Rapid – City” waar we eerst naar het Journey (Sioux) Museum zijn geweest en daarna lekker winkelen in een immens grote Native American craft store.
Vele andere winkeltjes, tankstations en fastfood restaurants hebben we overigens gezien, maar ook vele mooie en zeer verschillende landschappen,weersveranderingen,dieren en plaatsen.
Onderweg naar Kelly’s huis hebben we onze Kampeer plek voor morgen al bekeken.
2 juli
“Wind Cave in de Black Hills” ook een Heilige en zeer vruchtbare plaats.
Wind Cave is een National park in South-Dakota een grot waar we op 65m diepte een wandeling van bijna 2 uur hebben gemaakt.
Het is de langste grot ter wereld.
Daarna hebben we voor het eerst ons Tipi kamp opgeslagen in Custer en heeft Kelly ons uitgelegd hoe we deze tipi moesten op zetten.
Het bleek niet zo gemakkelijk als we dachten!
Na wat hout sprokkelen hebben we genoten van een avond kampvuur onder geschreeuw van coyotes op de achtergrond.
3 juli
We werden gewekt door een flinke ochtend regenbui, tussendoor hebben we een boterham gegeten waarnaar we vertrokken naar “Mount Rushmore” .
De welbekende berg met de uitgekapte hoofden van de 4 presidenten en het nog niet voltooide werk van Crazy Horse.
Onderweg terug naar ons Tipi kamp hebben we tussen Buffalo’s gestaan, ze hebben nu plaats om in kuddes redelijk “vrij”te kunnen leven, er waren overigens wel veel jonge kalveren wat wel een positief beeld gaf.
Ook de 2e avond hebben we weer lekker om het kampvuur gezeten en gepofte aardappels gegeten.
4 juli
Vandaag is een officiële feestdag in Amerika.
Wij hadden ons kamp al direct afgebroken na het ontbijt om te vertrekken naar onze volgende kampeerplek en wel in de “Badlands” .
Aan de” White River” hebben we ons kamp weer opgeslagen en hout gesprokkeld.
Onderweg naar de Powwow in Rosebud hebben we van echte Indian Taco kunnen genieten bij een Indiaanse vrouw van 78 jaar die in een verlaten huisje in de Badlands haar taco’s verkoopt en verhalen verteld.
Tijdens de reis naar Rosebud hebben uiteraard autopech gehad, wat op z’n minst bij een goede reis hoort!
De powwow is een echte feestelijke happening wat er ook voor zorgde dat deze avond een late werd met vuurwerk als afsluiting.
5 juli
Voor sommige van ons zou dit eindelijk een rustdag zijn tijdens deze reis, voor sommige waaronder ik, een mooie wandeling door de Badlands.
Erg warm maar zeer zeker de moeite waard.
Daarna hebben snel ons kamp afgebroken en zijn we weer vertrokken naar Kelly’s huis om de komende 3 dagen op de Powwow in Batesland aanwezig te zijn, die Kelly georganiseerd had.
Op het Powwow terrein hebben we gegeten en tegen de schemering leerde Kelly ons Dreamcatchers te maken.
Na een Tornado waarschuwing op de radio zijn we maar op huis aangereden en mochten we met z’n allen bij Kelly in huis slapen.
6 juli
Lekker relaxed opgestaan en rond 11.00 uur zijn we vertrokken naar Fort Robinson in Nebraska, waar Crazy Horse gevangen gezeten heeft en vermoedelijk vermoord is.
Fort Robinson evenals Fort Laramie zijn typisch Amerikaanse visitors centers waar de meeste onder ons niet echt warm van konden lopen.
Dit zijn plaatsen met trieste gebeurtenissen, waarvan ook niet echt veel positiviteit uitkomt.
Daarna zijn we weer teruggereden naar Batesland om daar te rest van de Powwow mee te maken.
Zo’n Powwow is overigens de ideale plek om kennis te maken met de mensen om ons heen, om te dansen en lekker te eten.
7 juli
Na een zeer korte nacht met een geweldig onweer en een nachtelijke verhuizing van Tipi en tent naar de woonkamer van Kelly, stonden we vroeg in de ochtend klaar om deel te nemen aan een wandeltocht ter nagedachtenis aan de overledenen waaronder twee broers van Kelly.
Na afloop van de wandeltocht hebben we de hele dag doorgebracht op het Powwow terrein en diverse activiteiten meegemaakt als “give-away ceremonie”, “naming ceremonie”, paardenraces, danswedstrijden, zangwedstrijden van drumbands etc.
8 juli
De laatste dag van de Powwow en jammer genoeg moest deze eerder stoppen omdat er een gigantisch noodweer aan kwam.
Ongelofelijk hoe het weer zo ineens kan omslaan en alle mensen verdwijnen, zo ook wij.
9 juli
Lekker rustig opgestaan en ieder even genoten van die tijd die we voor ons zelf even hadden.
We vetrokken rond 11.30 uur naar Wyoming waar onze eerste stop “Bear Butte” is.
Bear Butte een Heilige berg voor alle Tribes van de Black Hills voor Vision Quest.
Dit is een natuurlijk altaar waar alle Natives op zoek gaan naar hun visoen welke ceremonie 4 dagen duurt.
5 jaar geleden is er een grote brand geweest die de bomen totaal verwoest heeft op deze Heilige berg.
Nu komen ze ieder jaar in Juni om nieuwe bomen te planten tijdens een ceremonie.
Het volgend op het programma was “Devils Tower” , deze naam hebben de Amerikanen aan deze zeer eigenaardige berg gegeven, waar de Natives zich helemaal niet in kunnen vinden.
Elke Tribe is hier een eigen benaming voor, de Lakota’s noemen hem “Great Buffalo Horn”
Eerst hebben we ons kamp opgeslagen bij de Great Buffalo Horn inmiddels werd het donker en gingen we op zoek naar eten.
In een dorpje verderop hebben we pizza gegeten en daarna zijn we een nachtwandeling gaan maken naar de voet van de Great Buffalo Horn.(zaklampen uit!)
Daarna zijn we lekker gaan slapen, toen we eindelijk in het donker onze tenten teruggevonden hadden.
10 juli
Om 04.30 uur liep de wekker af, je moet wat over hebben om iets mee te maken.
We wilden de Zonsopgang zien aan de voet van de Great Buffalo Horn, die zou ongelofelijk moeten zijn en in allerlei kleuren veranderen.
Helaas werd het steeds bewolkter en hebben wij dit niet zo mogen meemaken als we gehoopt hadden, toch hebben we veel dieren gezien.
Na een gezellig en uitgebreid ontbijt vetrokken we naar “Little Big Horn”
Little Big Horn Battlefield is de plaats waar Custer is verslagen
Ook hier was het visitorscenter totaal Amerikaans en dus verder voor ons eigenlijk niet zo interessant.
De voorspellingen voor het weer waren weer niet zo best, dus gingen we weer op zoek naar een Motel die we vonden in Sharidon.
11 juli
Voor deze dag stond de “Medicine Wheel” op het programma, maar eerst een lange rit door het heilige gebergte” Big Horn Mountain” waar we op zo’n 3000 m hoogte mooie foto’s hebben gemaakt en hebben genoten van de omgeving.
Het is het grootste Mysterie en waarschijnlijk tussen 1200 en 1700 A.D ontstaan.
Ook dit is een heilige plek voor alle Tribes en worden geregeld ceremonies gehouden
Op de weg terug zijn we gestopt in een echte Ghosttown aan de voet van de Big Horn Mountain en daarna doorgereden naar een Motel in Rapid City om na een bezoekje aan een dorpskroegje lekker te genieten van een goede nachtrust.
12 juli
Deze dag was gepland als echte winkel dag in Rapid City, de laatste souvenirs en kadootjes konden we hier kopen.
Ja, triest genoeg kwam het einde van deze prachtige reis steeds dichterbij.
In een winkeltje hebben kennis gemaakt met Sonja Holy Eagle, die mee heeft gespeeld in de film Dances with Wolves en haar eigen winkeltje had waar ze drums beschilderde en verkocht.
Na de boodschappen die we onderweg hadden gedaan, werd er weer overheerlijk gekookt door Cindy voor ons allemaal. Daarna hebben we bij Kelly thuis overnacht om de volgende ochtend heel vroeg op te staan.
13 juli
Om 04.30 uur opgestaan om een Sundance in Porcupine bij te wonen, een hele speciale ervaring was ook deze dag voor de meeste onder ons.
Het was een zeer warme dag waarop men niet mag drinken en eten op het Sundance terrein uit respect voor de dansers, die hier 4 dagen moeten vasten en dansen van zonsopgang tot zonsondergang.
We zijn daarna weer naar Kelly’s huis gereden om daar onze laatste avond een uitgebreide BBQ voor te bereiden.
s’Avonds hebben we in de tuin onze Dreamcatchers afgemaakt om mee naar huis te kunnen nemen.
14 juli
Vandaag moesten we vroeg op, we hadden een lange rit voor de boeg.
Het einde van de reis naderde nu echt, we namen afscheid van de familie van Kelly en vertrokken richting Denver.
Onderweg zijn we gestopt bij “Fort Laramie” waar wij een laatste bezoek brachten aan een museum en echt Amerikaans visitors center.
Hierna zijn we doorgereden naar Denver waar wij in het hotel onze laatste nacht doorbrachten, om de volgende dag terug te vliegen naar een andere wereld!
Terug in Nederland, kan ik zeggen dat dit voor mij een hele speciale reis is geweest.
Heel leerzaam, echt een studiereis, veel ervaringen, indrukken, leuke mensen en zeker voor herhaling vatbaar.
Met dank aan iedereen die ervoor gezorgd heeft dat deze reis onvergetelijk is geworden!
Aho, Mitakuye Oyasin
***Mariska Wobbe.***
